The Amsterdams Historisch Museum would like to know who the man on this painting is:

Portrait of a black man - August Grotegoed (1903-1938), 130 cm x 48.5 cm, date unknown.

August Grotegoed came from a poor family. To become an artist seemed like an impossible ambition, but eventually Grotegoed succeeded in enrolling as a student at the Dutch National Academy of Visual Arts. In the 1920s and 1930s Surinam people were much sought-after models at the academy. By sitting as a model they could just make ends meet.  And if they posed nude, they got more money than posing fully clothed. And with the iron stove burning red hot, they needed not fear the Dutch cold. Grotegoed died at an early age, shortly after his first and successful exhibition. This painting was acquired in the 1970s by the Amsterdam Historical Museum. Unfortunately, the name of the sitter has been lost. Would you please contact the museum if you recognise this man?

Amsterdams Historisch Museum
t. 020-52310822
pr@ahm.nl
http://www.ahm.nl/

 

 

 

Amsterdam Historical Museum

I would be grateful for any images of black artists, of any century and from any place, particularly shown at work behind the easel, but any others also. Also black models being painted.

With thanks,

Richard Read.

Anyone ever heard of Ivan Van Sertima or Cheick Anta Diop? If you want to know about Africans in the arts then first learn about African contributions to humankind.

Likely the Surinamese sailor Gerhard Frits Frezer (1904-1979) served as a model for the picture the Dutch artist Nola Hatterman (1899-1984) painted around 1930, entitled Surinamer (Frits Frezer). A reproduction of this picture was published in the catalogues of the associations of artists Sint Lucas (1930) and De Onafhankelijken (1932). Nola Hatterman was born in Amsterdam, she started as an actress (played in small role in De Jantjes and was directed by Herman Heijermans) but chose eventually for a career as paintress. She specialized in painting black people. In 1953 she moved to Suriname, where she founded an art academy.

Who knows where this painting is?
Please send a mail to Ellen de Vries, independent journalist en author of Nola, portret van een eigenzinnig kunstenares, email: ellen@ellendevries.nl

In 1631 Jan Lievens made a painting and an etching of the Resurrection of Lazarus that includes a black woman.(1) Surprisingly, the woman’s African identity has never been remarked upon, let alone explained. Yet her presence is puzzling. She is not mentioned in the bible nor in other, later accounts of the story like Jacob de Voragine’s Legena Aurea or in the exegetic tradition. Neither does she belong to the pictorial tradition of Lazarus scenes.(2) Lievens placed her at the centre of the composition, pulling away the white shroud that slightly reflects on her cheek. John 11: 32-39 mentions the presence of Lazarus two sisters, Mary and Martha and a number of Jews. Since there are only two women in the scene, they must be Mary and Martha. The white woman wears a simple dress with a dark blue veil over a white headdress, not unlike Mary, mother of Jesus. The African woman has a much more costly dress with gold thread. This difference in dress is in accordance with the pictorial tradition as are the activities of the women. The white woman brings her hands together in amazement while the African pulls away the shroud. Since she is clearly active and with her luxurious dress, belongs to the world; the other is more spiritual. That makes it plausible to identify the white woman with Jesus’ favourite Mary who traditionally stands for the vita contemplativa and the black woman with Martha, who represents the vita activa. However, a black Martha is still completely unconventional and where Lievens got the idea remains unclear as yet.

Prof. Jan Willem van Henten, professor of Bible Studies, University of Amsterdam, has suggested a possible connection to the Queen of Sheba. She is referred to in Matthew 11:42 and Luke 11:31 as ‘Queen of the South’ in relation to the resurrection of Christ. However, a possible source that was open to Lievens and that relates these passages to the Resurrection of Lazarus – in itself a quite plausible relation because of the motif of resurrection - still must be found.

Can the woman really be Martha? Are there sources open to Lievens that connects the resurrection of Lazarus to the Queen of Sheba? What may have been Lievens’s sources, what must have been his intentions and who would have understood them? The unusual iconography suggests Lievens made the painting on special commission, yet the two printed and many painted copies attest to a more general popularity as well.

1. The painting, signed and dated IL 1631, is now in Brighton, Royal Pavilion, Libraries and Museums. See W. Sumowski, Gemälde der Rembrandt-Schuler in sech Bände, Landau and Pfaltz 1983, cat. 1193. See for Jan Lievens’s print (Hollstein 7), dating from circa 1630-1631, P. Schatborn, Jan Lievens 19607-1974, Prints and drawings / Prenten en Tekeningen, Amsterdam 1989, pp. 42-43. Another print after the painting was made by Jacob Louys (Hollstein 1). Sumowski mentions an unspecified number of painted copies after the painting or Louys’print that suggests the composition was quite popular.
2. H. Guratsch, Die Auferweckung des Lazarus in der Niederlandische Kunst von 1400-1700 (Ikonographie und Ikonologie, Munich 1976 gives only three other examples. Preceding Lievens and certainly unknown by him is Juan de Flandes (cat. 92 fig. 43) that has an African man standing next to an Oriental figure. The other two examples are by the minor Dutch master Jan Marienhof (1648, Guratsch cat. 329, fig. 153, with a black woman) and attributed to Marienhof (1652, cat. 330, fig. 154).

In his painting of the Raising to the shield of Brinio, made for the town hall in Amsterdam, signed and dated 1661 and still in situ, Lievens included and African man. Probably because the painting is so high up and was very dirty until the recent cleaning in 2008, this man’s presence was not noticed, or at least was never remarked upon. However, his presence is as puzzling as that of the black woman in Lievens painting of Lazarus, albeit for different reasons.

Lievens’s painting is part of cycle that was never finished and that was meant to illustrate the Batavian Revolt. It follows after a painting originally by Rembrandt, but that was quickly taken down after its installation in 1661/1662 to be replaced by a painting of Govert Flinck, worked up by Jurgen Ovens of the conspiracy of Claudius Civilis. Both the Flinck/Ovens and the Lievens painting show scenes of unification and election of a leader by Batavians. The event depicted by Lievens was described by Tacitus (Histories, 4: 12-16) but he does not mention a black man. Later Dutch historians who follow Tacitus also do not mention him. He is also absent in earlier depictions that we still know of, by Otto Vaenius (1612), Antonio Tempesta after Vaenius (1612, a print that otherwise inspired the painting of Lievens), Simon Frisius (1616) and Govert Flinck (1659), and nor would he appear in later images.1

The black man is standing on the right and looks up at Brinio while he is supporting the shield. His dress seems to be a variant of that of his fellow warriors, a jacket with silver threat slit sleeves that in the seventeenth century would pass as ‘ancient’. However, the three white feathers that are attached behind his left ear and that point in the sky do distinguish him from the others.

Who or what does this man represent? Why did Lievens include him and what could have been Lievens sources?

1 H. van de Waal, Drie eeuwen vaderlandse geschieduitbeelding 1500-1800. Een iconologische studie, Den Haag 1952, vol. II, plates 75-77 conveniently shows all the earlier ones together. For the later ones, a drawing by Jurgen Ovens (1660-1661) and a painting by Barent Wijnvelt jr. (c. 1850-1860), see P. van der Coelen, ‘De bataven in de beeldende kunst’ ,in: L. Swinkels, De Bataven. Verhalen van een verdwenen volk, Amsterdam and Nijmegen 2004, pp.157, 176; a wood engraving of J. Walter and W. Steelink (1908) illustrated in H. Teitler, Opstand der ‘batavieren’, Verloren verleden, vol. I, Hilversum 1998, p. 22.

This powerful painting presents three puzzles. The first is the identity of the painter. When the painting surfaced in the 1970s Albert Eckhout was suggested (Dusee, 1975, Nystand 1979-1980, Van den Boogaart 1980), mainly based on a comparison with three other paintings that were attributed to Eckhout, a portrait of (most likely) the Congolese diplomat Dom Miguel de Castro and two of his servants, now in Copenhagen. However, it has now been shown that these paintings are unrelated to Eckhout. Also Jasper Becx has been suggested, to whom the three Copenhagen paintings have also been attributed (Whitehead and Boeseman 1989, Heyning 2008). Finally, the present owner, the former art dealer Mr. S. Nijstad, recently suggested Jacob Jordaens (orally).

The exhibition Black is Beautiful offered a good opportunity to compare the painting to Jordaens and his Antwerp contemporaries and to Albert Eckhout. Also, it was relatively easy to compare it to the portraits of Dom Miguel and his attendants that were in an exhibition in the Zeeuws Museum (Middleburg). From these comparisons it became immediately clear that the portrait is both technically and stylistically not related to Albert Eckhout and nor to the painter of the Copenhagen portraits (possibly Jasper Becx). Also Jordaens had to be omitted from the list of possible candidates.

The portrait was executed by an able painter who handled his paint confidently. Characteristic and highly individual are the short, vigorous almost pointillist brush strokes in the highlights face. The hands however, completely lack these and may have been executed by someone else. Unusual is also the orange background that does not normally occur in 17th century Northern portrait painting. During an expert meeting that took place in front of the painting opinions ranged from ‘mid 17th century Amsterdam’ to ‘late 18th century French’.

The second puzzle is the sex of the sitter. The forceful pose, the muscular arms, the strong neck, the absence of breasts and the attribute of the sword suggest it is a man. The lack of facial hair – even in shaved state – the soft line of the neck and shoulder the long elegant hands and the low cut of the dress and the jewelry have given a number of viewers the idea that she may be a woman. However, the jewelry cannot be conclusive; in paintings at least pearl earrings and bracelets were worn by black men and women and the brooch evidently belongs to the shirt which is held together by it and that in 17th century context would sooner be a man’s than a woman’s garment. As for the feminine lines in the anatomy; I a discussion before the painting Paul Huvenne has rightly remarked that the entire anatomy is not very convincing. It is therefore most likely the painting represents a man after all.

The third puzzle is more difficult to solve: who is this man and what was his function? The sword, jewelry and dress are not very helpful in this respect, except that they suggest a function that rendered the sitter with some authority and prosperity. He could, for example be a slave trader, but there is no iconographic tradition to conform that. Nothing is known of the provenance of the painting prior to 1975.

So the questions are: who may have painted this portrait of a man, where and when should it be placed, what can have been the function of the man, who was he, where and when should we place his jewelry (especially the handle of the sword and the broche) and what does his dress signify?

Literature:
G. Dusée, Een Afrikaanse seigneur uit de Goudkust 1637, De Haag 1975.
S. Nijstad, ‘Johan Maurits, Albert Eckhout en de gezant van Sonho’ in: Tableau 2 (1979-1980), 2, pp. 80-85.
E. van den Boogaart, Zo wijd de wereld strekt, Den Haag 1980, p. 212.
P.J.P. Whitehead and M. Boeseman, A Portrait of Dutch 17th century Brazil: animals, plants and people by the artists of Johan Maurits of Nassau, Amsterdam 1989, pp. 172-173.
K. Heyning, Terug naar Zeeland. Topstukken uit de Gouden Eeuw, Middleburg 2008, pp. 44-47 (the Copenhagen portraits only)
E. Kolfin and E. Schreuder, Black is beautiful, Rubens to Dumas, Zwolle 2008, pp. 73-74.

I have a black madonna which I am trying to trace the provenance of. She is 3 ft tall 18 in wide, polychrome wood Her garments contain a Maltese Cross, a
bull(ox), and a pattern of Cherubs. The baby is holding an orb. She is red, black, and gold.
Can you help me with her identity?. I have many photos of various views and close ups.
Thank you for your prompt reply. June Szueber art.teach@verizon.net

THE IMAGE OF A MOOR IN WESTERN ART IS NOT A PERSON BUT A SYMBOL OF BLUE BLOOD. BLUE BLOOD REFERS TO BLUE MEN AS HOW EUROPEAN BLACKS (500-1500) WERE NAMED. THEIR DESCENDANTS BECAME THE NOBILITY. BLUE BLOOD IS A BLACK IDENTITY. THE BLUE BLOOD WAS VISIBLE IN THE COLOUR AND CAN STILL BE SEEN IN MANY PRINTS WHICH HAVE REMAINED. WE ARE SHOWN WHITENED, FAKE, REVISIONIST PORTRAITS TO HIDE THAT EUROPE WAS RULED BY A BLACK AND COLORED ELITE (1500-1789). WHITE SUPREMACY IS BASED ON FAKE, PROPAGANDISTIC AND REVISIONIST PORTRAITS OF THE BLACK EUROPEAN INTELLECTUAL, NOBLE AND ROYAL ELITE.

Blauw bloed is zwart bloed (1500-1789);
WAREN DE SURINAAMSE GOUVERNEURS EN PLANTERS ZWARTE EN GEKLEURDE EUROPESE PERSONEN?

In ‘Isabelle de Charrière’ (Courtney 1993), een biografie over de feministische Nederlandse schrijfster mevrouw, barones Isabelle de Charrière van Tuyl van Serooskerken, Belle van Zuylen (1740-1805), valt zeer verrassend te lezen over Anna Margaretha van Aerssen, Vrouwe van Sommelsdijck (1713-1803) die de kleindochter van gouverneur Cornelis van Aerssen (1633-1688) was: ‘Mrs Maasdam black as chimney.’ (zwart als een schoorsteen). Haar echtgenoot, baron Aarnout Joost van der Duyn van Maasdam (1718-1785), is ‘ Her husband chimney sweeper.’ (haar echtgenoot schoorsteenveger). Aldus de Schotse auteur James Boswell (1740-1795) in zijn journaal (Heinemann 1952). Zelf ook van adellijke afkomst en een neef van Anna Margaretha. Zijn oma was namelijk Veronica van Aerssen, Lady Kincardine (1633-) de zuster van Cornelis van Aerssen. Boswell beschrijft zichzelf als ‘black’ en wordt beschreven als ‘swarthy, with black hair and black eyes.’ Van Zuylen schreef een gedicht over baron Maasdam ‘Over zijn zwart-bruine teint (A son teint noir et basané)(1762) en verzekert haar zwart ogende, adellijke minnaar D’Hermenches in haar brieven dat de familie Van der Duyn beroemd is om hun zwarte huid. Over zichzelf schrijft zij: ‘Zij heeft niet de witte handen, ze weet het en maakt er zelfs grapjes over, maar huidkleur is geen zaak om mee te spotten.’(1764) Toch toont men ons alleen blonde, blauwogige portretten van deze zwarte en gekleurde personen en hun verwanten. Waarom?

De familie van Aerssen van Sommelsdijck

De familie van Aerssen was in de zeventiende eeuw de rijkste familie in de Republiek. Twee kleinzonen van Gouverneur Cornelis van Aersen werden op grond van het contract tussen de eigenaars van Suriname, de familie Van Aerssen, de Stad Amsterdam en de WIC, Gouverneurs van Suriname. Men had, na de moord op gouverneur Cornelis van Aerssen het gouverneurschap eerst aan zijn zoon François aangeboden, maar die weigerde. Daarom werden twee zonen van een dochter van gouverneur Van Aerssen, de baronnen Henry de Cheusses en zijn broer Carel Emilius de Cheusses achtereenvolgens gouverneurs. De geadelde opa van gouverneur van Aerssen was François van Aerssen, Heer van Sommelsdijk (1598-1613) die de Republiek totaal veertig jaar had gediend als diplomaat aan het Franse hof en later als Minister van Staat. Hij oogt zwart en Afrikaans op een gravure (1704) terwijl zijn vrouw Petronella Borre (1578-1653) op een half-gewit portret door Van Miereveldt (1636) een kroes, afro kapsel heeft. Een ander gegraveerd portret van François van Aerssen toont echter een witte man (1754). De vader van de gouverneur, ook genaamd Cornelis, was een speelmakker en adviseur van Stadhouder Willem II, Prins van Oranje. Cornelis van Aerssen huwde een Franse markiezin Marguerite de Montbrun de Puy. Baron Carel de Cheusses trof bij aankomst in Suriname de gouverneursweduwe Charlotte van der Lith (1700-1753), eigenares van Plantage Berg en Dal, wonende op het gouvernementspaleis aan en trouwde met haar. Zij is bekend als de vijfvoudige weduwe Mevrouw Audra, en werd door een later familielid beschreven als een ‘Mulattin.’ (Mededeling Bernd Katt 2006). Haar Duitse opa Johannes Frederick Helvetius (1625-1709) was alchemist en de arts van de Prins van Oranje, de latere stadhouder Willem III, en van de Staten Generaal. Een gravure toont hem als knap met een donkere huid, opvallend dikke lippen en sluik haar. De zus van Van der Lith was de maternale oma van Jacobus van der Werff (1761-1807). Hij was ook een kleinzoon van Johanna Maria de Bruin, de oma van de beroemde Maria Susanna Du Plessis (1739-1795). (Neus 2002) Haar kleinzoon Jacobus van der Werff was de zoon van Elizabeth van der Graaff die behoorde tot de rijkste administrateurfamilies. Van der Werff werd geboren in het grootse huis in Paramaribo, gebouwd door Pieter Mauricius. Zijn beide ouders waren in Europa geboren en getogen. Een schilderij (de la Croix 1761) toont hem als een zesjarig kind met sterke klassieke Afrikaanse gezichtstrekken, hoewel met een (ge)witte huid en sluike, wit gepoederde haren. Zijn stamboom toont alleen Europese personen en geen menging met in slavernij gehouden Afrikanen. Er was dus in Suriname sprake van kleur en Afrikaanse gelaatstrekken in de allerhoogste kringen. De Surinaamse elite was daarmee een afspiegeling van de zwarte Europese elite en kleur was dus geen toeval want, zoals wij zullen zien, heerste er zwarte suprematie.

Maria Susanna Du Plessis (1739-1795)

Gouverneur Mauricius verschaft één van de weinige persoonsbeschrijvingen van de Surinaamse planters elite. Hij schrijft over Anna Juliën (1705-) als ‘ een oude mulattin die hare directeur huwde.’ Haar dochter Elizabeth Buys (1728-1775) uit een eerder huwelijk werd de tweede vrouw van gouverneur Johan Nepvue (1719-1779). Elizabeth Buys, eerder getrouwd met Isaac Stolkert, was de moeder van Frederick Stolkert, de tweede echtgenoot van Maria Susanna Du Plessis. Hoewel wij geen afbeeldingen van deze personen kennen gaat men er zondermeer vanuit dat deze gekleurde mensen met witte Europeanen huwden en dat Stolkert daarom een casties zou zijn. Charlotte van der Lith zou in uiterlijk een ‘mulattin’ zijn geweest. Beide ouders van Anna Juliën of van Charlotte van der Lith waren wellicht gekleurde Europese personen. Van der Lith’s neven bekleedden hoge functies aan het Franse hof. De beroemde filosoof Claude Adrien Helvetius was een verre neef. Deze connecties maakten Van der Lith tot een belangrijke, politieke factor. Zij werd dan ook de leider van de republikeinse planters partij, samen met Mr. Samuel Pichot, die streed voor de onafhankelijkheid van Suriname (1742-1753), twintig jaar vóór de eerste Amerikaanse opstand tegen Engeland. (Recueil van Egte Stukken 1752).

Wat is zwart en wat is wit?

Eurocentrisme is zeer gebrand om te beweren dat er geen zwarten in Europe waren, laat staan dat zij lid vormden van de burgerlijke elite, de adel of van koninklijke families. Deze als zwart beschreven en zwart ogende personen zouden daarom ‘Zwarte Caucasiers’ zijn: Blanken! Want in tegenstelling tot de ‘Sub-Sahara Zwarten’ die eurocentrisme als ‘Echte Negers’ benoemd zou er in Afrika ook sprake zijn van ‘Afrikaanse Caucasiers.’ Daartoe kiest men bewust een type uit van Oost Afrikanen; Somaliërs en Ethiopiërs met smalle neus, dunne lippen, sluik haar en een zogenaamd Grieks profiel en zegt dat het in feite om leden van het Caucasische Ras gaat. Dus ‘blanken’ maar met een zwarte huid. Deze vreemde redenatie wordt ook gebruikt om te beweren dat de piramiden daarom niet door ‘Negers’ maar door blanken zijn gebouwd want ‘Echte Negers’ met vooruit stekende dikke lippen en brede neuzen zouden niet in staat zijn tot het ontwikkelen van een beschaving en het bouwen van piramiden. De oudste portretten van farao’s tonen echter ook klassieke Afrikaanse typen. Wat kan de aanleiding zijn voor zo een onzinnige benadering van het menselijke uiterlijk?

Want helaas voor eurocentrisme treft men in heel Afrika zwarten met ‘ witte’ trekken die echter geen afzonderlijke groep vormen, niet gemengd zijn met witten, noch zijn zij (god verhoede) een elite onder de zwarten vanwege hun fijne neuzen. Er is slechts sprake van een variatie in fenotype, in het uiterlijk, die deel uitmaakt van de Afrikaanse gene-pool. Feit is dat de mensheid is ontstaan in Oost Afrika, waar men de oudste botten treft. Daar de oudste menssoorten aangepast waren aan het klimaat, waren zij aannemelijk zwart of bruin. De Afrikanen verspreiden zich over heel Afrika en trokken ook naar andere werelddelen. Alle mensentypen in Afrika zijn inheems en geen immigranten of mengsel met andere volkeren. Alle mensentypen zaten reeds in de Afrikaanse mens, want er bestaan geen menselijke rassen.

De oudste menselijke resten in Europa zijn die van de 40.000 jaar oude Grimaldi Mens en deze vertonen klassieke Afrikaanse kenmerken, dus ‘Echte Negers.’ De oudste resten van Europese witten zijn echter slechts 6000 jaar oud en betreft migranten uit Centraal Azië die naar Europa trokken. Wij zijn in feite allemaal Afrikanen en witten komen dus uit zwarten. Witten kunnen daarom ook beschouwd worden als ‘een gefixeerd albinoras’ omdat albinisme de enige bekende manier is in de natuur waarbij iets wits uit iets zwarts wordt geboren. Witten kunnen net als albino’s geen melanine aanmaken als bescherming tegen de schadelijke zonnestraling. Terwijl er vormen van albinisme zijn die donker haar, donkere oogkleur en de lichte mogelijkheid tot bruinen in de zon toestaan. Deze verschijnselen treft men ook bij witten vandaag. Anders dan gedacht bestaan er ook lichtere vormen van albinisme die erfelijk zijn. Albinisme komt ook als een familietrek voor wat wijst op een erfelijke factor. Omdat iedereen gemengd is door migratie en volksverhuizingen zijn ook de zogenaamde blanken vandaag niet puur blank. Deze redenatie moet niet opgevat worden als denigrerend want albino’s zijn afgezien voor hun gevoeligheid voor de zon verder normale mensen. Voor overleving in een zonloos klimaat echter biedt een witte huid het voordeel van de aanmaak van vitamine D in de huid voor sterke botten. Zwarten kunnen met een goed dieet echter ook in zo’n klimaat overleven. Eurocentrisme is altijd vaag over het ontstaan van witte mensen, omdat zij tot vandaag is gebaseerd op witte suprematie. Deze Europese zwarten hebben mogelijk door geografische isolatie, endogamie, (onderling huwen) en immigratie tot de negentiende eeuw geleefd, werden de adel en kwamen ook naar Suriname als gouverneurs en planters.

De oude, adellijke familie Van der Duyn van Maasdam

Het portret van Maria Jacoba van Goor (1687-1737), toont een rijke, Amsterdamse regentenvrouw met opvallende, Afrikaanse gelaatstrekken. Van Goor’s moeder, Elizabeth Schrijver (1652-1705), was een nichtje van Rembrandt van Rijn (1606-1669)(Schwartz). Van Goor en haar man hadden hun enorm fortuin in aandelen in de slavenhandel gemaakt welke ze aan haar enig kind Helena Jacoba de Vicq, Van Zuylen’s moeder, hadden nagelaten.(Utrechts Archief) Haar kleindochter barones Van Belle van Zuylen, schreef dat zij ‘niet de witte handen heeft.’ (1764) Later schreef zij herhaaldelijk over de last van een beërfd fortuin dat niet op eerlijke wijze is vergaard. En dat de slavenmeesters zich slecht gedroegen, terwijl zij beter wisten. Van Zuylen ontmoette Baron Maasdam op een Joods huwelijksfeest. Zij was erg onder de indruk van zijn zeer zwarte uiterlijk en dacht dat hij ook een Jood was. Daarom schreef zij een politiek gedicht. ‘A son teint noir et basané’ (1764) (Over zijn zwartbruine kleur) welke ook leest als een provocerende ‘black is beautiful’ statement. Baron Maasdam was de hoogste militair van de Zuidelijke Nederlanden en behoorde tot de oudste Nederlandse adellijke geslachten. Van Zuylen schrijft in haar gedicht dat slechts de persoonlijke merites gelden en niet de kleur en dat zwart mooi is. Zij vergelijkt hem met de oorlogsgod Mars, die traditioneel als zwart werd afgebeeld, en verkozen door de liefdesgodin Aphrodite (Cytherée)(Pomme de Cytherée: Appeltjes van Aphrodite) boven haar echtgenoot Vulcanus en haar blonde minnaar, de god Apollo. (Courtney 1993). Zulks in een periode van sociale strijd waarin het stagnerende ancien regime (oude politiek) van de despotische zwarte en gekleurde, adellijke heersers onder vuur kwamen van de oprukkende, rijke en geschoolde burgerij. In 1787 deden de Nederlandse Patriotten een mislukte poging het systeem omver te werpen en vluchtten naar Frankrijk. Pas in 1795 waren zij succesvol, met steun van het republikeinse Franse leger, en riepen de Bataafse Republiek (1795-1806) uit. De Oranjes werden verdreven en keerden pas in 1813 terug.

Zwarte Europese koningen

Koningin Anna Boleyn (1507-1536), de moeder van Elizabeth I, werd beschreven als ‘very dark, with black eyes and dark hair.’ Willem van Oranje (1533-1584) is ‘plus brun qui blanc’ (Meer bruin dan wit) en ‘bruyn van de verve ende baerde.’(Beresteyn 1933). Veel portretten tonen een zwarte man met opvallende, prognastische dikke lippen en krullend haar. Koning Charles II Stuart (1630-1685) werd liefdevol The Black Boy genoemd en beschreven als ‘een lange zwarte man’ in een wanted poster. Boswell spreekt van ‘The swarthy Stuart.’ Stuart oogt op vele portretten als een zeer zwarte man en vertoont op een enkel portret klassieke Afrikaanse trekken. Zijn tegenstander Thomas Fairfax was ‘Black Tom,’ dichter Jan Vos was ‘lelijk’ en de schrijfster en politica barones de Staël (1766-1817) was ‘very swarthy’ (Winegarten 1985) en had dus ‘bad complexion.’ Slechts één tekening door Friedrich Tieck van De Staël toont haar zwarte huid. Voor de rest treft men alleen witte portretten door Gerard en De la Brune, die vreemd genoeg ook in opdracht van haarzelf zijn gemaakt. Haar dochter Albertine de Staël oogt zwart. De Staël is de bedenker van de tekst ‘Hoe beter ik de mensheid leer kennen, hoe meer ik van mijn hond houd.’ Haar vader, baron de Necker was (een soort van) minister van financiën van de arme Lodewijck XVI (1754-1793) van Frankrijk. De Duitse hertogin Charlotte Sophie van Mecklenburg –Strelitz (1744-1818), de koningin van George III en de oma van koningin Victoria, werd door haar persoonlijke arts beschreven als ‘A true mulatto face.’ Een tijdgenoot schreef ‘Her nose is to wide and her mouth shows the same fault.’ Verder beschrijft men haar als ‘yellow’ of ‘brown.’ Veel portretten tonen een gewone witte matrone, enkelen tonen daadwerkelijk een zwarte vrouw met klassieke Afrikaanse trekken en kroes haar. Leopold I Habsburg (1640-1705), keizer van het Heilige Roomse Rijk en zijn familieleden ogen als Afrikanen en hijzelf vertoont de beroemde Habsburgse kaak die meer weg heeft van sterke subnasale prognastie, een ander kenmerk van het klassieke Afrikaanse type.

De grote filosoof J.J. Rousseau beschrijft in zijn autobiografie ‘Confessions’ zijn Surinaamse vriend en mecenas Pierre-Alexander Du Peyrou (1729-1795) als ‘son teint basané’ (zijn donkerbruine kleur). Het enige bekende portret toont een witte of licht getinte man met gepoederd haar. ‘Monsieur de Surinam,’ Du Peyrou, was een derde generatie Surinamer, geboren uit Nederlandse en Franse voorouders en eigenaar van de plantages Perou, Libanon en La Nouvelle Espérance aan de Cottica. Zijn moeder Lucie Droilhet (1702-1766), door Rousseau geëerd als ‘De koningin der moeders,’ was een zuster van Marie Droilhet (1702-1744), de moeder van Johan-Alexander van Sandick (1727-1763). Hij beschreef zichzelf als ‘bruin, met bruine ogen’ en was volgens Halbertsma ‘ineengedrongen en bruin van postuur.’ Terwijl ook zijn zoon Onno Zwier van Sandick (1759-1822) zich als ‘bruin, met bruin haar’ beschreef en door Halbertsma als met een ‘ West-Indisch’ uiterlijk wordt gekarakteriseerd, een ander eufemisme voor gekleurd. Toch ogen beiden op respectievelijk een schilderij en een foto als witte mensen. Van al deze als zwart en gekleurd beschreven personen bestaan er dus vele witte portretten. Deze worden in musea en wetenschappelijke werken bewust misbruikt om dit deel van de geschiedenis te verbergen, wat dus een vorm van revisionisme is. Waarom?

De Moor in de Europese kunst

Opvallend is dat de vele afbeeldingen van De Moor in de westerse kunst altijd een klassieke Afrikaan betreft, het type dat eurocentrisme ‘Echte Neger’ noemt. Er bestaan ontstellend veel schilderijen, beelden, kostbare gebruiksvoorwerpen, sieraden, plaatsnamen met een Moor. Corsica heeft een Morenkop op haar vlag, vele steden hebben de kop van een Moor in hun stadswapen, vele adellijke families hebben een Morenkop in hun familiewapen of verwijst de familienaam naar de Moor. Sinds 1120 wordt de Heilige Maurits (3e eeuw), geboren in Egypte afgebeeld als een klassieke Afrikaan. De zwarte koning Balthazar, knap en rijk gekleed, domineert sinds 1200-1300 de geboortescènes van Jezus (Kaplan 1996). Indien men daarom de vele afbeeldingen en verwijzingen naar de Moor bestudeert, vanaf het begin in 1120, begrijpt men dat het onmogelijk om exotische en dure bedienden of slaven of overwonnen vijanden gaat, maar verkondigers en symbolen zijn van blauw bloed. Het zijn geen echte personen, daarom spreekt men van afbeeldingen. In de Middeleeuwen 9500-1500) schreef men over zwarte Europeanen als blauwe mannen, die men ook onder de Vikings trof. Blauw is een eufemisme voor zwart, terwijl er ook diepzwarte mensen bestaan met een blauwe weerschijn. Aan het eind van de Middeleeuwen staan er dus militaristische families op die onderling een verbond sluiten, blauw bloed claimen en de macht grijpen. De superieure adel had als identiteit blauw bloed. Dat was voor hen blijkbaar geen sociale constructie maar een biologische realiteit. Blauw bloed werd gesymboliseerd door de Moor, een klassieke Afrikaan en was daarmee een zwarte identiteit. Men huwde daarom uitsluitend onderling ter behoud van blauw bloed, ter behoud van kleur. De adel was vanwege haar gekleurd uiterlijk herkenbaar als adel. Men kan spreken van ‘een gefixeerd mulatten ras’ en ‘een endogame (onderling huwende), gekleurde Europese natie met een zwarte identiteit, waarvan sommigen meer Afrikaans, Aziatisch of wit oogden.’ Waar zij zich uit propagandistische overwegingen als witten lieten afbeelden gingen ze vergezeld van een Moortje dat hun zwarte voorvader en symbool van hun hoge adellijke geboorte was. Het waren afstammelingen van de oorspronkelijke, Afrikaanse Europeanen die blijkbaar met de Renaissance (1500) in geheel Europa de macht hadden veroverd en orde en beschaving brachten. De Renaissance is een herontdekking van de klassieke wetenschap van de Grieks-Romeinse tijd. Europese universiteiten werden gesticht om de klassieke Griekse geschriften uit het Arabisch te vertalen. De Griekse beschaving was gebaseerd op de Egyptische beschaving. Europa dankt alles wat zij vandaag is aan de Renaissance en dus aan deze zwarte en gekleurde elite die echter ook een despotische en wrede overheersing vormde. Vanwege het gebruik van verwitte en vervalste portretten vandaag in alle Europese musea kan men stellen dat witte suprematie is gebaseerd op valse portretten van een zwarte en gekleurde Europese elite.

Conclusie: Is er sprake van revisionisme?

De geschiedenis zoals de kolonisator die aan Surinamers heeft verteld en die men in alle Europese musea en in ons Surinaams Museum aan ons opdringt is dus gebaseerd op revisionisme, waarbij men de overheersing van witten door zwarten (1500-1789) wil verbergen. Dit revisionisme is de basis van de eurocentrische wetenschap. Wetenschappelijk racisme tegen de zwarte mens werd pas rond 1770 een factor. Men verzon als antwoord op zwarte suprematie en overheersing bewust een overtrokken theorie dat zwarten inferieur waren, lelijk en aapachtig, dom en wraakzuchtig. Dit revionisme gaf aanleiding tot het verdelen van de mensheid in rassen met de witte, christelijke, heteroseksuele man als het summum van de schepping en de zwarte man helemaal onder aan de ladder. Men lanceerde een valse ‘wetenschappelijke’ theorie van ‘Caucasische Afrikanen’ of ‘Zwarte Caucasiers.’ Deze overdreven theorieën werden dus uit nood bedacht om de Europeanen te bevrijden en de rol van zwarten in de Europese beschaving te verbergen. Om de geschiedenis te witten. Eurocentrische geleerden gingen zelf zover om de zwarte pigment op Egyptische beelden te verwijderen of valse, witte afbeeldingen te maken die in musea terechtkwamen om te bewijzen dat de klassieke Egyptenaren witte mensen waren. De racistische haat richtte zich daarmee tegen het symbool van de zwarte suprematie, de Moor, een klassieke Afrikaan. Er zou nooit sprake geweest kunnen zijn van zo een grote, eeuwenlange haat zonder een daaraan voorafgaande serieuze confrontatie tussen zwart en wit. De theorie Blauw bloed is zwart bloed (1500-1789) geeft hiervoor dus een verklaring en deconstrueert witte suprematie en racisme tegen zwarten.

De Surinaamse geschiedenis komt pas tot leven als men deze in een internationaal perspectief bestudeert. De Surinaamse gouverneurs en kolonisten zijn exponenten van Europese elites en processen. Om zich werkelijk vrij te kunnen maken van de witte superioriteit gedachte welke aan de basis ligt van de kolonialistische overheersing die tot vandaag nog heerst zouden Surinamers om bewijzen moeten vragen en daarom liever eigenhandig hun geschiedenis moeten onderzoeken. Te beginnen met het openbaar maken van de vijf folio-delen ‘Receuil van Egte Stukken en Bewijzen (Amsterdam 1752) door Salomon Du Plessis, J. Mauricius e.v.a. waarin de bronnen van republikeinse strijd van de Surinaamse planters zijn opgenomen. Men leert de bekende Surinamers (1742-1752), als het ware, persoonlijk kennen. En zodoende door verder afrocentrisch onderzoek vaststellen dat de zwarte beschaving al 10.000 jaar duurt. Deze begon toen de pastorale Afrikanen van de savannes rond de evenaar langzaam langs de Nijl omhoog migreerden en de Egyptische beschaving stichten. Na twee duizend jaar waren zij in staat een dertig tal enorme piramiden te bouwen. Hoewel vandaag zwarten altijd met slavernij worden geassocieerd duurde slavernij slechts 500 jaar en moet daarom niet gebruikt worden om zwarten te definiëren.

Een oude wijsheid zet dat ‘De vijand van de neeger de neeger zelf is.’ Slavernij en kolonialisme konden nooit zo lang voortduren zonder de collaboratie van de zwarte mens met zijn eigen onderdrukkers. Dit is het gevolg van geestelijke slavernij, welke het gevolg van geweld, indoctrinatie en revisionisme is. Waarbij de meester met een gerust hart op reis kon gaan in goed vertrouwen dat de slaven zichzelf en elkaar verder in slavernij hielden. Helaas speelt deze geestelijke slavernij nog steeds, temeer daar wij opnieuw gekoloniseerd worden. Verblijf in Europa heeft mij inmiddels geleerd dat waar Surinamers zichzelf als vrij en gelijkwaardig aan witten zien, dit door witten niet hetzelfde wordt ervaren. Men leert het volk in Europa via onderwijs en media om ‘de andere’ als een gevaar en een vijand te beschouwen. Het fenomenale succes van Geert Wilders bevestigt de bestaande vooroordelen tegen zwarten wat op kort termijn rampzalige gevolgen kan hebben voor de Surinamers in Nederland die zullen moeten vluchten.

Egmond Codfried
bluebloodisblackblood@hotmail.com: info over bronnen en boekingen van de lezing en reizende expositie.

Bronnen:

*Het Internet, google.
*Belle van Zuylen’s vergeten oma; Maria Jacoba van Goor (1687-1737); Een beknopte studie over zwarten en kleurlingen in Europa en Nederland door de eeuwen heen (with a summary in English), Egmond Codfried, Den Haag 2007(2005). Geïllustreerd met een uitgebreide noten apparaat, literatuurlijst en archieven.
*Brochure: Blue Blood is Black Blood: The iconographical proof of a dominating black and colored European Race who were a noble and royal elite (1500-1789).
Blauw bloed is zwart bloed: Het iconografische bewijs van een dominerende zwarte en gekleurde Europese natie die een adellijke en koninklijke elite waren (1500-1789), Egmond Codfried, Den Haag 2009.

De bijbehorend, rijk geïllustreerde brochure kost SRD 75.

Historisch Essay:


KOMT ER WEER EEN HOLOCAUST?
Het eeuwenoude allochtonenvraagstuk en de gevreesde eindoplossing

Zodra ik over Nederland en Europa schrijf naar aanleiding van mijn eigen onderzoeken naar zaken in de media of over bijvoorbeeld de overeenkomsten van 1933-1945 met vandaag of over de persoonsbeschrijvingen van de Europese elite (1500-1789) als zwarte mensen; word ik beschuldigd van belediging en discriminatie van Nederlanders en van racisme. Het lijkt mij eerder dat witte Nederlanders nooit te horen (mogen) krijgen hoe zwarte en gekleurde Nederlandse burgers over deze zaken, die hen ook zeer aangaan, denken. Alsof de mening van hen, in deze veronderstelde democratie, totaal niet gewenst is door het witte meesterras. Ik schrijf dus als onderzoeker die iets wil teruggeven aan zijn natie, niet met het oogmerk te beledigen of om te kwetsen en te discrimineren, maar ik geef argumenten tegen de dagelijkse stortvloed van leugens, de haatzaaierij en de stigmatisering in de media van groepen burgers waartoe ik als zwarte ook toebehoor. Dus behoud ik mij het recht voor, om mezelf als deel van de ernstig belaagde groepen te mogen verdedigen.

1881-1914

Daartoe viel onlangs mijn aandacht op de periode 1881-1914 toen door felle antisemitische propaganda en pogroms er een grote uittocht van Joden uit Europa plaatsvond. Dit vormde ook een aanleiding tot de Zionistische beweging en uiteindelijk tot de stichting van Israël. Het viel mij op dat de volgende periode van Jodenhaat reeds van 1933-1945 al na 52 jaar volgde. Vandaag 65 jaar na de vorige aanloop tot genocide en de werkelijke genocide zijn er in Europa opnieuw zware verdachtmakingen en beschuldigingen te horen aan het adres van sommige minderheidsgroepen als zwarten en moslims. Er klinkt nu overal de roep om hun vertrek en verwijdering uit Europa. In Zwitserland koos men onlangs voor een zogenaamde Minarettenverbod welke bij mij associaties oproept met de Rijkskristalnacht toen in Duitsland tijdens een nationale pogrom synagogen in vlammen opgingen, Joodse winkels werden gevandaliseerd en aan Duitsers werd verboden zaken met Duitse Joden te doen. De moord op filmmaker Theo van Gogh doet denken aan de moord op een hoge nazi waarvoor aan alle Berlijnse joden een brandschatting werd opgelegd. Alle Joden werden medeplichtig aan deze moord gesteld zoals vandaag alle Marokkanen en moslims schuldig zouden zijn aan de moord op Van Gogh. Bij de opkomst van de nazi’s waren er reeds toen personen die begrepen wat er komen zou en veel rijke Joden en anderen brachten hun bezittingen in veiligheid en vertrokken tijdig uit Duitsland en Europa. Nog voordat vluchten onmogelijk was gemaakt. Net als bij de toenmalige geassimileerde Joden staat vreemd genoeg vandaag het zogenaamde gebrek aan integratie van de volledig geïntegreerde zwarten en moslims ter discussie. Zij worden ook als groep aansprakelijk gehouden voor de straatcriminaliteit. Een aangelegenheid waar zij als individuele, gewone burgers niets aan kunnen doen. Immers is in een moderne samenleving de rechtshandhaving, de criminaliteitspreventie en opsporing een taak van de regering en de politie. De centrale vraag is dus of wij weer afstevenen op een Holocaust in Nederland en Europa en wat de directe slachtoffers te wachten zou kunnen staan.

Stigmatisering door de staat

Joden waren al bijna 600 jaar in Europa maar werden iedere keer beschuldigd veroorzakers te zijn van maatschappelijke misstanden. En van rampen waar zij onmogelijk schuldig aan kunnen zijn geweest, en zelf schade aan hadden ondervonden. Het landsbestuur maakte hen telkens tot de zondebok voor bestuurlijk falen, van economische neergang zoals het instorten van handelsbeurzen. En van natuurlijke rampen als de Zwarte dood. Toch werden Joden door de eeuwen keer op keer door verschillende nationale staten uitdrukkelijk uitgenodigd en gevraagd om de plaatselijke economie te helpen opbouwen. Tijdens de Middeleeuwen werd de import van luxegoederen uit de Oriënt voor de adel en koningen aan hen uitbesteed. Tegelijk onthield men de Joden burgerrechten maar verleende het landsbestuur hen zogenaamde privileges, als ‘vrijheid van geloof’ en wonen in speciale wijken. Na verloop van enige tijd als de Joden van de tweede en derde generatie daadwerkelijk geïntegreerd en maatschappelijk succesvol waren begonnen de bezwaren tegen hen zich op te stapelen en moesten de Joden vertrekken. Met vrees voor hun leven en ook met achterlating van hun bezittingen. De uitdrijving van moslims uit 16e eeuws Spanje, beschreven in Zwarte Renaissance geeft een gedetailleerd beeld van hoe de verwijdering van een minderheidsgroep in zijn werk gaat. Wat opvalt, is dat men de gedwongen tot het christendom bekeerde Spaanse moslims en Joden Nieuwe Katholieken noemde, en dat zij tot de derde generatie verboden was openbare functies te bekleden. Ze waren inmiddels helemaal geassimileerd, voldeden aan alle eisen die de samenleving aan hen stelde, waren katholieken en aten de overdadige varkensvleesgerechten die men speciaal voor ex-Joden en ex-moslims had bedacht, maar waren toch niet echt een deel van de samenleving. Hun uiteindelijke uitdrijving en speciaal de roof van hun rijkdommen, was dus reeds vanaf het begin voorzien. Het lijkt mij dat wij ten aanzien van zwarte en moslim Nederlanders hetzelfde patroon kunnen herkennen. Men heeft zwarten en moslims hier naartoe gehaald, zonder dat het de bedoeling van de Nederlandse staat was dat zij hier zouden blijven. De klacht dat zij niet willen integreren is dus aantoonbaar een grote leugen met historische over-tonen.

De exploitatie van immigranten

Ook in Nederland herkent men dus een soortgelijk patroon. Men nodigde de rijke Portugese Joden uit, die uit Portugal waren verdreven of daar leefden als zogenaamde ‘Nieuwe Katholieken.’ Willem van Oranje (1533-1585) liet zich financieren door Joodse geldschieters, onder andere een klasgenoot die eerst een christelijke voor en achternaam droeg. Hier te lande gaf men hen slechts arbeid en ondernemerschap in de slavenhandel, het exploiteren van slaven op plantages in de Amerikaanse kolonies en de handel in producten van slavenarbeid, aldus Job Cohen. Zij betaalden voor dit privilege via hoge heffingen. Desondanks hadden zij in het begin geen burgerrechten en leefden in Nederland aparte wijken. In Suriname had men de Jodensavanna aan d Surinamerivier gesegregeerd voor Joodse plantages. Net als in andere Europese staten sloot de elite leningen bij hen af die na verloop niet werden terugbetaald. Er bestaan historische precedenten van speciale wetgeving die zulks zelfs verbood. Deze leningen komen op mij dus over als een gelegaliseerde vorm van afpersing en betaling van protectiegeld aan de machtshebbers. Vervolgens, vele eeuwen later werd Nederland door Duitsland bezet maar verleenden de Nederlanders zoveel medewerking aan de bezetter dat 75% van de Nederlandse Joden werden vermoord. Zij waren inmiddels al honderdvijfenveertig jaar burgers geworden, maar werden vermoord desondanks als ‘mensendieren’ en ‘Untermenschen” in de nazi-vernietigingskampen. Vanuit mijn perspectief appelleerde de bezetter aan bestaande en reeds sterke haatgevoelens tegen Joden bij Nederlanders, welke verder aangewakkerd en geactualiseerd werd door middel van racistische propaganda via de bioscoop, school en media. Recentelijk, tijdens het Rembrandtjaar vernamen wij zelfs van een Duitse nazi propaganda film die Rembrandt als slachtoffer van de Amsterdamse Joden presenteerde. Het is daarom voor mij volstrekt onaannemelijk wanneer Nederlanders en Duitsers claimen dat zij ‘het niet geweten hebben, wij deden gewoon ons werk.’ Hoewel het duidelijk mag zijn dat de nazi’s, de staat, alle burgers bedreigde en vele niet-joodse burgers slachtoffer werden. Naast de dagelijks haatzaaierij waarbij Joden met ratten, een ziekten verspreidende ongedierte werden vergeleken, waren er in de steden getto’s ingesteld, de jüdenviertel. Bij het op transport stellen naar de vernietigingskampen begon de vernedering en het geweld al op de treinstations, terwijl de Joden voor iedereen zichtbaar ook in volgepropte dierenwagons werden vervoerd. Dit betreft zaken die elke burger zelf kon waarnemen of kennis van kon hebben. Zelf Koningin Wilhelmina maakte aan het begin van de oorlog drie maal in haar radiotoespraken vanuit Londen melding van de Duitse vernietigingskampen. Hoewel zij daarna in alle talen zweeg over het lot van haar Joodse onderdanen. Dus is het voor mij volkomen onaannemelijk dat de Hollanders niets wisten. De Politionele Acties in Indonesië, de genocide op de Indonesiërs die zich onafhankelijk hadden verklaard na eeuwenlange uitbuiting door Nederland, zo meteen na de Bevrijding vormen voor dit betoog een verdere illustratie. Het is juist deze nationale leugen, de nationale ontkenning van de eigen verantwoordelijkheid voor de Holocaust die mij vandaag dus grote zorgen baart.

Allochtonen vogelvrij?

Heden in de aanloop naar de Gemeenteverkiezingen begon de rechtszaak tegen Geert Wilders van de PVV vanwege aangifte van discriminatie en het aanzetten tot haat tegen minderheidsgroepen. Het Openbaar Ministerie weigerde aanvankelijk vervolging, maar zag zich daartoe genoodzaakt door een artikel 12 procedure door de Surinaamse Nederlandse advocaat, Mr. G. Spong ingezet. Bij de aanvang verklaarde het OM mogelijk vrijspraak te zullen vorderen. Wilders heeft aangegeven een heleboel getuige deskundige te willen oproepen bij de hervatting van de zaak op 3 februari. Dus blijkt dat ondanks alle aangiften, vertogen en bezwaren tegen Wilders vanwege zijn aanzetten tot haat, de campagne van Wilders de Nederlandse staat niet onwelgevallig voorkomt. Men zal eerder hem in de rechtszaal een podium geven en daarmee zijn slachtoffers, de allochtonen vogelvrij verklaren. Hij krijgt nu openlijk de steun van de staat om allochtonen apart te zetten en tot vijanden van Nederland te stigmatiseren. Wilders kon al vanaf het begin rekenen op de steun van de media en de journalistiek, in de staatsmedia, die onophoudelijk de allochtonen als dieven, drugssmokkelaars, vrouwenhandelaars, pooiers, verkrachters, potenrammers en moordenaars neerzette in schrift, beeld en geluid. Wat opvalt, is dat men elke allochtonen groep van een andere type wandaden beticht, zodat zij ook onderling verdeelt raken en ook elkaar met wantrouwen en haat beschouwen. De aloude verdeel en heers politiek. Deze strategie is ook bedoeld om elke mogelijke gevoelens van solidariteit bij goedwillende witte Nederlanders te voorkomen en bestaande pogingen tot dialoog helemaal omzeep te helpen. Zelf witte homo’s worden opgestookt tegen zwarten en moslims, terwijl vaststaat dat de Nederlandse staat de kerken ruimte geeft om homo’s discrimineren, te weigeren en te ontslaan. Homo’s hebben altijd geweten dat zij niet bij de Nederlandse politie terecht kunnen met klachten van discriminatie want het is de politie zelf die hen op ontmoetingsplaatsen lastig valt. Hen daar intimideren en vernederend benaderd of ‘s nachts plots beschijnt met felle autolampen. En hen vervolgens als klagers van geweld en bedreiging weghoont uit politiebureaus. Als er allochtone potenrammers zijn dan is het alleen omdat zij op het VMBO hebben geleerd dat zulks in Nederland ongestraft kan. Door homo’s, die in feite onze vaders, moeders, broers, zusters en kinderen zijn, te stigmatiseren als ‘anders’ wordt het onderdrukte volk verder geïntimideerd en verdeeld.

De segregatie

In de recentere tijden, rond 1960 heeft Nederland christelijke Surinamers, moslim Turken en Marokkanen naar Nederland gehaald ter uitbreiding van het (on)geschoolde arbeiders arsenaal. Deze groepen werden typisch te werk gesteld in gevaarlijke beroepen als bij de Hoogovens. Inmiddels blijkt dat bewoners rond de Hoogovens een hoger percentage kanker vertonen, wat niets goeds voorspelt voor de fabriekswerkers zelf. De nieuwaangekomenen werden meteen geografisch geïsoleerd in afzonderlijke wijken en kregen geen taallessen ter integratie aangeboden. Toen de eerste generatie na 1980, ruim 30 jaar na hun aankomst, zover was om haar gezinnen en opgroeiende kinderen naar Nederland te halen begon het scenario van negatieve beeldvorming, sociale isolatie en passieve uitdrijving. De Staat begon met de definitie van sommige groepen als ‘allochtoon’ en begon een ‘allochtonenbeleid’ waarbij men per afzonderlijke groep beleid ging maken. Als het doel integratie en burgerschap was, waarom moeten Surinamers, Turken, Marokkanen, Tunesiërs, Kürden en Berbers dan afzonderlijk integreren? Dat resulteerde o.a. in categorale en culturele instellingen per etniciteit, een verdere vorm van opgelegde sociale segregatie. Vervolgens kwam de onterechte beschuldiging van weigeren van integratie, nadat de staat de nieuwe burgers eigenhandig had gesegregeerd en op achterstand had gezet. Toen volgde de loze constatering, die voortdurend in de media werd herhaald, dat leden van etnische groepen crimineel en gewelddadig waren. Daarbovenop kwamen de aanslagen in New York van 11 september 2001 waardoor moslims ook de rol van godsdienstfanatici en terroristen toebedacht kregen. Zwarten werden verder gestigmatiseerd als drugssmokkelaars en maakte men voorbereiding voor een beleid om hun etniciteit te registreren. Dat zou gevolgd worden de registratie van Roma en Sinti Nederlanders die blijkbaar 65 jaar ná de Holocaust op de Roma en Sinti Nederlanders blijkbaar nog steeds niet zijn geïntegreerd. Men begon een nieuw onderwijssysteem van inferieur onderwijs, het VMBO, dat onder andere leerlingen die speciaal onderwijs behoeven vanwege gedragsstoornissen en andere beperkingen, mengt met normale kinderen waardoor er geen sprake kan zijn van ordelijk onderwijs. Tevens leidt het VMBO nergens toe op. De kinderen hebben geen enkel vak geleerd, laat staan dat zij een normale brief kunnen schrijven. Dit heeft men gedaan om zwarte, gekleurde en moslim leerlingen op achterstand te zetten en te garanderen dat de weg naar maatschappelijke stijging via onderwijs voor hen is afgesneden. Tevens creëert men zo een permanente onderklasse, een klasse van onontwikkelde burgers, die men op alle mogelijke manieren kan voorliegen, uitbuiten en manipuleren.

Het allochtonenvraagstuk

Er is dus anno 2010 volop sprake van een allochtonenvraagstuk, net zoals er eeuwen sprake was van een Jodenvraagstuk. Vandaag hoort men op radio en tv hoe politieke leiders elkaar overtroeven in het zaaien van haat tegen deze etnische groepen. Ondertussen haalt men wel Poolse werkers naar Nederland ten koste van Nederlandse werkers. Men past ook op hen segregatie toe en spant zich in om hen sociale rechten als gezonde werkomstandigheden, een rechtvaardig loon, vrije huisvesting en sociale voorzieningen te ontzeggen. Men koos in 1933 uiteindelijk voor een ‘Endlösung’ een ‘finale oplossing’ door in het geheim voorbereidingen te treffen voor een Holocaust tegen alle Europese Joden die zich niet uit de voeten hadden gemaakt. Als ‘Onnuttige mensen’ werden de zieken, de bejaarden en de gehandicapten door de staat in instellingen geconcentreerd en werden daar vermoord. De haat van het nazisme richtte zich dus ook tegen alle andere ongewenste ‘mensendieren’ als de eigen witte, Duitse gehandicapten, zwarte Duitsers, Roma en homoseksuelen. Zwarte Duitsers werden gesteriliseerd en hadden taken als kampwerkers voordat zij zelf werden vergast. Nederland stuurde Joodse vluchtelingen terug naar Duitsland hoewel de regering bekend was met de vernietigingskampen. Wat vandaag opvalt, is dat de witte commentatoren, de witte mannen en vrouwen met hoge salarissen die commentaar mogen leveren, de zaak heel abstract bespreken. Alsof wij met een puur juridisch filosofisch probleem te maken hebben. Zij laten altijd in het midden hoe zij werkelijk over de argumenten denken en hoe zij kijken naar de allochtonen en de toekomst van allochtonen in Nederland. Het lijkt alsof zij alle opties openhouden, waarmee zij in feite kiezen voor de status quo en dus vóór afwijzing van allochtonen. In mijn beleving, gezien de vreemde omstandigheden rond de geestelijk gestoorde dader, was de moord op Van Gogh van staatswege om de intelligentia tegen de allochtonen in stelling te brengen. Desnoods gedwongen met de dreiging van moord als zij daarvan zouden afwijken. Elk geïnformeerd en rationeel denkend mens begrijpt dat je niet een hele Marokkaanse natie als criminelen kan afschilderen en dat de ontwikkelingen van vandaag verdacht veel overeenkomst vertonen met die rond de laatste Holocaust.

Herhaling van de geschiedenis?

De lezer kan nu zelf nagaan welke stadia van ontmenselijking en uitdrijving van allochtonen reeds zijn ingezet. Na de inval van de Duitsers werd de Nederlandse bevolking klaargestoomd via een propaganda campagne die joden als uitheems, als monsters, parasieten en ratten portretteerde. Veroorzakers van hongersnood en oorlog en verleiders van christenmaagden. In 1940 hielpen Nederlandse ambtenaren om Nederlandse burgers, naar nazi voorschriften, te identificeren als joden. De joden werden toen uit staatsdienst ontslagen, en moesten zich tooien met een Jodenster. Vervolgens werden ook de vrije beroepen voor hen verboden. De joden moesten al hun waardevolle spullen en waardepapieren inleveren, met de listige belofte dat zij deze terug zouden krijgen. Ontduiking van deze wetten en verordeningen maakten personen meteen strafbaar. Toen werden zij verboden gebruik te maken van het openbaar vervoer en mochten Nederlanders niet meer voor Joden werken. Na deze sociale segregatie werden de Joden geconcentreerd in speciale jodenwijken. Vervolgens werden zij op transport gesteld naar de concentratiekampen waar ze al op de treinstations werden mishandeld en vernederd, aldus J. Presser. Het transport gebeurde met volgepropte dierenwagons. Ter plekke aangekomen werd een deel meteen vergast en tevens waren de omwonenden van de kampen getuige van het voortdurende neerdalend witte as uit de vernietigingsovens. Ondertussen vonden er voortdurende gewelddadige razzia’s plaats en straat arrestaties. Zelf kleine baby’s door hun joodse ouders in onderduik afgestaan werden opgepakt en op transport gesteld naar de dodenkampen. De gedachte was dat de vernietiging van ALLE Joden de Staat niets mocht kosten dus was de roof van het Joodse bezit een essentieel onderdeel van de operatie. De NSB’ers trokken toen in de goedgemeubileerde, comfortabele huizen van de gearresteerde Joden. Nadat een deel van de Nederlandse Joden de kampen had overleefd en naar huis terugkeerden ondervonden zij een ‘kleine sjoah’ waar volgens Lipschits de Nederlandse staat hen deed merken dat zij niet welkom waren. En zij hun goederen met de grootste moeite terugkregen. Zelf wat door de Nederlandse staat zelf in beslag was genomen, werd niet zomaar aan de Joodse eigenaars teruggegeven. Echter werd aan Nederlanders geleerd om over deze periode te zeggen ‘dat zij het niet geweten hadden en dat zij gewoon hun werk hadden gedaan’. Het resultaat is dat er 75% van de Nederlandse Joden omkwamen waarvan men tot vandaag, aldus Gert Mak schrijft; de oorzaak niet te kennen. De oorzaak dient dus gezocht te worden in de reeds aanwezige jodenhaat en de grote hulp die Nederlanders hebben geboden aan de Duitsers. Zoals het op touw zetten van razzia’s en het aangeven van onderduikers tegen een aangeversloon, een kopgeld van Nf 7,50. Natuurlijk staat vast dat er ook veel niet-Joodse slachtoffers waren, dat veel Nederlanders uit principe onderduik gaven en deel uitmaakten van het Verzet. Maar die groep was te klein om het beeld te bepalen, net zoals zowat iedereen vandaag zwijgt over het recht van allochtonen op een bestaan in Nederland. Het is waarachtig alsof alle Nederlanders zich reeds hebben verzoend met de gedachte van een allochtonenvrij Nederland.

Moeten wij vluchten?

Anders dan de Joden hebben de zwarten en moslims vandaag in theorie een thuisland hoewel wellicht de meerderheid van de zogenaamde ‘allochtonen’ geboren zijn uit gemengde huwelijken en/of hier zijn opgebracht. Dus de half-allochtonen en kwart-allochtonen om met het nazi jargon te spreken. Zij hebben daarom geen wezenlijke binding met de derde wereld landen van hun ene ouder of grootouders. Deze landen zijn op geen enkele wijze ingesteld op de influx van deze vluchtelingen. De plaatselijke bevolking heeft soms een negatieve kijk op deze immigranten omdat zij Europeanen zijn geworden en haast altijd Europese belangen in de derde wereld aan het bevorderen zijn. Toch zullen zij moeten vluchten want de geest is reeds uit de fles en wij in Nederland duidelijk op een hoogtepunt, een ‘final solution’ afstormen. Men kijkt gespannen naar het succes van de PVV van Wilders met wie andere partijen juist hopen samen te werken in plaats van te bestrijden. Groen Links, aldus Femke Halsema is tegen de sluiting van de Wallen waar illegale vrouwen met geweld in de prostitutie moeten werken maar maakt zich ‘zorgen’ over ‘onderdrukte’ moslimvrouwen met hoofddoek. De SP in Den Haag misbruikt een hype over vermeende ‘lijfstraffen’ tijdens taallessen in moskeeën om moslims verder te stigmatiseren als kinderbeulen en zodoende een alternatief te zijn voor Wilders bij de aanstaande Gemeenteraadsverkiezingen. Dit kwam op mij ook over als de middeleeuwse de beschuldigingen aan de Joden van het ontvoeren van christen kinderen om hen dood te bloeden voor gebruik van het bloed voor de bereiding van matses broden.

Revisionisme en staatsracisme

Na dertig jaar verblijf en de ontdekking in 2008 van mijn theorie Blauw bloed is zwart bloed (1500-1789) en daarmee de oorzaak van racisme tegen zwarten, begrijp ik dat het dus geen toeval is dat ‘allochtonen’ systematisch worden geïsoleerd en benadeeld. Mijn theorie welke stelt dat racisme gedeconstrueerd kan worden als een overdreven bevrijdingsideologie om Europa te bevrijden van een zwarte, adellijke en koninklijke overheersing. De elite uit deze periode wordt als zwart en gekleurd beschreven; zwart, bruin, meer bruin dan wit, the black boy, swarthy, black as chimney, chimney sweeper, basané, niet de witte handen, bad complexion, very dark, maar vandaag in musea als witten worden getoond. Dit betreft echter gewitte afbeeldingen die soms authentieke portretten zijn die gemaakt werden met propagandistische motieven, want de witte onderklasse vormde een numerieke meerderheid. Door gewitte publieke portretten of zich wit te schminken gaf de overheersende zwarte en gekleurde klasse een illusie van legitimiteit. Er heerste echter een Omgekeerde Apartheid, waardoor alle grote namen uit deze periode geassocieerd kunnen worden met zwarte portretten. Willem van Oranje, Elizabeth I, Lodewijk XIV, Karel V Habsburg, Voltaire, Rousseau, Van Beethoven en Goethe. De Franse Revolutie maakte een einde aan het Ancien Regime, wat dus een zwart en gekleurd regiem was en waar de hoge adel zich identificeerde met de vele afbeeldingen van de Moor (een andere naam voor klassieke Afrikanen) en de heraldische Moren. Vandaag beweert men niet te weten waarom er zoveel afbeeldingen van Moren bestaan. De adel en koningen waren blijkbaar ook door hun zwarte en gekleurde uiterlijk herkenbaar als adel. Reden waarom zij zich in de opgang naar de Franse Revolutie wit verfden en hun gelaat bleekten als een blijk van gelijkheid. De hoogste adel noemde zich blauw bloed, wat een verwijzing was naar blauwe mannen, zoals Europese zwarten in de middeleeuwen werden genoemd. Witte Europeanen verblijven pas 6000 jaar in Europa en zijn afkomstig uit Centraal Azië. Witten zijn afstammelingen van albino’s en verschillen van zwarten slechts in kleur. De eerste Europeanen waren Afrikanen en waren reeds 43.000 in Europa, getuige de vondst van de Grimaldi Mens. De hoge Europese adel en koningen waren nakomelingen van de oorspronkelijke zwarte Europeanen die in uiterlijk een gefixeerd mulattenras was, tussen heel licht en heel zwart. Sommigen, zoals Willem I van Oranje en zijn broer Johan VI graaf van Nassau, ook met een zwarte of donkerbruine huid en sterke klassieke Afrikaanse gelaatstrekken.

Witte suprematie

Witte suprematie, het geloof dat witte mensen dragers zijn van beschaving en in intellectueel, moreel en fysiek opzicht beter zijn dan zwarten en gekleurde mensen is dus gebaseerd op gewitte, vervalste portretten van heersers, wetenschappers en intellectuelen die zich als zwart identificeerden, en als zwart beschreven en afgebeeld werden. Rassenkunde en rassenleer en een hiërarchie tussen rassen – er bestaan immers geen rassen, alleen fenotypen - is bedacht om de eeuwenoude overheersing door zwarte Europeanen te verbergen. Deze zwarte elite gaf Europa beschaving, maar was ook wreed en despotisch in het handhaven van haar macht. Hun waardering voor hun witte onderdanen werd het best geïllustreerd door het gebruik van mensenhuid voor het inbinden van kostbare werken. Om zich te kunnen bevrijden werd geijverd voor de Verklaring van de Rechten van de Mensen. Vervolgens ging de revolutionaire elite ertoe over om de Moor, het symbool van zwarte superioriteit, als dierlijk, lelijk, wreed, moreel inferieur, behept met ziektes te verklaren; dus een bevrijdingsideologie. Witten gedragen zich daarom vanwege indoctrinatie door staatsracisme vandaag als superieur en zijn overtuigd van hun etnische superioriteit. Vandaag gaat men zelfs in Amsterdam-West allochtone schoolkinderen zogenaamd ‘medisch screenen’ om hen al vroeg een stempel van psychische inferioriteit ten opzichte van hun witte leeftijdsgenoten op te kunnen plakken. Tegelijk zullen witte personen en hun gekleurde handlangers, de zogenaamde huisnegers, die immers baat hebben bij een situatie van ongelijkheid nooit stappen ondernemen of ondersteunen om de ongelijkheid tussen zwart en wit te onderzoeken en op te heffen. Men reageert dus altijd met grote ontkenning, spot en zelf drift op personen en argumenten die tegen witte superioriteit ingaan. Ervaring wijst uit dat zelf de meest milde witte persoon verandert in een vuurspuwende nazi als ik begin over dat Willem van Oranje en zijn vrouwen zwarte en gekleurde Europeanen waren. Of men reageert met angst als ik stel dat Beatrix van zwarte Europese personen afstamt, en dat juist het klassieke Afrikaanse menstype bij hen overheerste. Er is in feite totaal geen mogelijkheid van een rationele uitwisseling met witte mensen wanneer witte superioriteit ter discussie wordt gesteld. Alsof men via onderwijs en media heeft geleerd dat kost wat kost de zwarte nooit gelijk mag hebben. Soms zegt men openlijk dat als witten de zwarten niet onderdrukken, de zwarten de witten zullen onderdrukken. Wat dus terug te voeren is op het Ancien Regime. De vraag is of dit gevaar nog steeds speelt na zoveel honderden jaren. Het doet heel vreemd aan als ik persoonsbeschrijvingen van Koning Charles II Stuart (1633-1685) presenteer als The Black Boy, a tall black man en The swarthy Stuart en tevens vier gravures toon die een man met een zwarte tot pikzwarte huid tonen; en dat witten toch volhouden geen zwarte man te kunnen zien. Of dat hij dan een zwarte Caucasiër zou zijn, zoals Somaliërs en Ethiopiërs Afrikaanse Caucasiers zouden zijn: dus behorende tot de witten. Het betreft dus pikzwarte mensen, met soms smalle neuzen en dunne lippen die desondanks tot het witte meesterras zouden behoren. J.A. Rogers stelde vast dat deze zogenaamde Afrikaanse Caucasiers bij aankomst in Amerika nooit als witten worden behandeld, maar als zwarten.

Herkomst van de witte huidkleur

Verder reageren witten bijzonder vreemd op mijn stelling dat witten afstammelingen zijn van albino’s. In de natuur zijn immers alle witte levensvormen afkomstig van albinisme. Tevens zijn albino’s in vergelijking met de gekleurde vormen volledig normaal, maar dienen slechts voorzorgen te nemen vóór zij in de zon gaan. Dit is vanwege het onvermogen om melanine aan te maken, dat de interne weefsels en organen beschermt tegen de schadelijke werking van de stralen van de zon. Witte bloemen verkrijgt men door steeds albino zaailingen onderling en over meerdere generaties te kruisen tot er een wit, kleurecht zaad is gewonnen. Ook menselijk albinisme heeft een erfelijke factor want er bestaan hele albino families. Men treft de meeste albino’s in Africa en in Tanzania het grootste aantal. Witten zijn pas 6000 jaar in Europa en afkomstig uit Centraal Azië. Zwarten zijn al 43.000 jaar in Europa getuige de resten van de Grimaldi Mens. De vele Europese afbeeldingen van Moren in de westerse kunst, Zwarte Madonna’s en vele afbeeldingen van een zwarte Jezus, vormen verdere aanwijzingen dat de Europese elite (1500-1789) zwart was. Daar zij zwart als superieur aan wit zag, hadden zij geen boodschap aan een witte god.. Mogelijk zijn witten, net als trekvogels aangetrokken door noordelijke, zonarme klimaten die beter samengaan met hun albino fenotype. Albinisme is namelijk een radicale aanpassing aan het milieu, wellicht een overlevingsmechanisme die werd verworven via de lange weg die menselijk DNA aflegde vanaf het begin van leven op aarde. Omdat de eerste mens aannemelijk zwart was zitten alle menselijke fenotypen in de zwarte mens en zijn witten dus onmogelijk superieur aan zwarten.

Staatsracisme

Vanwege deze kennis, ervaring en opsomming van wetenschappelijke feiten geloof ik dus dat er in Europa al lange tijd sprake is van Staatsracisme, en dat de terugkerende perioden van uitdrijving, pogroms en Holocaust een vast patroon vormen sinds de Franse Revolutie. Musea werden blijkbaar gesticht ter uitdraging van revisionisme en staatsracisme. Na deze revolutie waren er perioden van restauratie van de zwarte adel en de zwarte intellectuele elite en kwamen witte Europeanen wellicht pas na 1848 aan bod. Opvallend is dat ‘Grote Mannen’ als Willem van Oranje, Da Vinci, Rembrandt en de klassieke componisten pas toen ‘ontdekt’ werden, en in gewitte vorm, deel van de geschiedenis werden. De Romantiek was een beweging die opzoek ging naar een ‘authentieke’ Europese beschaving en zette zich daarbij af tegen de rationaliteit van het zwarte ancien regime en koos voor ‘gevoelens en emotie.’ Het lijkt alsof deze ‘gevoelens en emoties’ vandaag weer volop in stelling worden gebracht tegen de allochtonen. Het is daarom misschien geen toeval dat juist vandaag, wanneer de tweede en derde generatie allochtonen volledig zijn geïntegreerd en de vruchten van de arbeid van hun ouders en grootouders kunnen plukken zij opeens ongewenst zijn verklaard. De hele Nederlandse media vormt daartoe een gesloten front tegen deze groep die geen podium krijgt om zich te verdedigen en daarmee een beroep te doen op een rationele beoordeling van de rol en de positie van voormalige gastarbeiders en personen die uit de kolonies werden weggehaald om arbeidstekorten hier weg te werken. Er heerst een algemene onbekendheid met de koloniale geschiedenis van Nederland, maar tegelijk ook een ontkenning van verantwoordelijkheid voor de armoede, de ontreddering en ook de volksverhuizingen die 350 jaar kolonialisme teweeg heeft gebracht.

Interne chaos

Typisch heerst er in Nederland een economische chaos met witte boorden criminaliteit door enorme corruptie en financiële schandalen, zoals de DSB?VVD affaire. De kunstmatige scheiding tussen criminele onderwereld en legale bovenwereld wordt steeds vaker doorbroken. Dit camoufleert men door vreemdelingenhaat aan te wakkeren door het breed uitmeten in de media van incidenten rond kruimeldieven en straatcriminelen. ‘Straatcriminaliteit’ of wat daarvoor doorgaat zijn doorgaans jongens die zich na school of werk op een pleintje hebben verzameld, zoals men dat in Mediterrane landen altijd doet. Onderzoek wees uit dat criminele Marokkaanse jongeren beter geïntegreerd zijn dan hun niet-criminelen Marokkaanse leeftijdsgenoten. Het nieuws van de laatste financiële crisis welke door de banken werd veroorzaakt werd weggedrukt door een hysterie rond berovingen van buschauffeurs in de regio Gouda. De kwestie van ‘importbruiden’ wordt voorgesteld als iets van allochtonen terwijl die groep maar verantwoordelijk is voor 10% van geïmporteerde partners. De overige 90% zijn autochtonen, met als bekendste voorbeeld Willem-Alexander en zijn toepasselijk geblondeerde, Maxima van Argentinië. Wekelijks horen wij via het tv programma RADAR hoe ‘slimme’ witte ondernemers Nederlanders voor miljoenen oplichten, met onder andere met ‘ingewikkelde financiële producten met hoge risico’s. De buit betreft heel veel meer dan straatrovers buitmaken, ook gezien de ontreddering van individuele burgers en de uiterst slechte reputatie voor Nederland. Maar typisch blijft zulks zonder juridische gevolgen voor deze grootschalige autochtone oplichters.

Motief voor dit essay

Wie schrijft die blijft. Tevens word ik al langere tijd ernstig geïntimideerd en tegengewerkt in het publiceren en bekendheid geven aan mijn gedachten. Hoewel ik Surinamers en anderen bewust maak van de gevaren die hen bedreigen en daarom aanspoor een concreet vluchtplan te maken om hun lijf en goed te redden, kan bekendheid met de gevaren misschien voor gewone, witte Europeanen leiden tot een koersverandering. Of kijken wij naar de volgende ‘wij hebben het niet geweten generatie?’ Belangrijk is te beseffen dat bij genocide de genocidale staat het liefst de beoogde slachtoffers het vuile werk laten financieren en opknappen. Culemborg kan als een generale repetitie worden gezien van hoe twee minderheden, Molukkers en Marokkanen door de staat actief of passief door niet in te grijpen, tegen elkaar worden opgehitst. Zo bestaan er voldoende bewijzen en wetenschappelijke studies dat ook Joden deel vormden van Hitlers leger en actief betrokken waren bij de genocide op Joden. Ik moet dus vaststellen dat vandaag ook gestudeerde zwarte en moslimleiders zich als handlangers van de racistische en genocidale staat laten gebruiken. Net zoals de toenmalige Joodse Raad en aanhang in feite, voordat zij zelf werden vergast, de nazi verordeningen tegen de Joden uitvoerden. Een plotselinge vlucht van allochtonen, want de genocidale plannen zullen niet via NOVA of NETWERK worden aangekondigd, naar Suriname, Marokko, Turkije, Ghana, Somalië of Pakistan zal moeten leiden tot een gedwongen verkoop van onroerend goed tegen veel lagere prijzen. Met de vordering van vrijspraak bij monde van het OM voor Wilders heeft de Nederlandse staat zich defacto achter de discriminatie van allochtonen gesteld. En kunnen allochtonen daarom geen enkel vertrouwen meer hebben op een gelijkwaardige behandeling door het juridische systeem. Mensen zullen, als zij nog kunnen wegkomen, met achterlating van hun fraai gemeubileerde huizenbezit, berooid in een land als Suriname aankomen en dakloos worden zonder enige hulp van de Surinamers. Die zelf al heel weinig hebben en zeer kort worden gehouden door hun eigen onaangename elite. De toenmalige Holocaust was een inter-Europese aangelegenheid dus dreigt het gevaar ook van buiten Nederland. Het liefst word ik door de feiten in het ongelijk gesteld, het liefst geloof ik mensen die zeggen dat het ‘niet zo een vaart zal lopen, dat de macht in Nederland diffuus verdeeld is.’ Dat het allemaal goed zal komen. Dat zulke dingen zich vandaag niet meer voor kunnen doen. Helaas is ook dit precies wat men de toenmalige zwarte Surinamers in Nederland als Anton de Kom, de Duitse Joden, de zwarte Duitsers, homo’s, Roma, Polen, Jehova’s getuigen en gehandicapten in 1933-1945 voorhield, en zie het resultaat.

Egmond Codfried
Den Haag
Januari 2010
Fragment uit:
De vijand van de Neeger, Deel III
ISBN 90-808067-4-9
NUR – code 322

[img]http://www.jasa.net.au/images/cassportrait.jpg[/img]

[Cassandra Austen (1773-1845), or Jane Austen (1775-1817)



[B]WAS JANE AUSTEN (1775-1817) BLACK? [/B]

By Egmond Codfried


The chief glory of nations is derived from their writers wrote Dr. Samuel Johnson (1708-1784). And many around the world deeply enjoy Jane Austen’s books and letters, of which the interpretation is constantly fine-tuned and made into movies and TV series. They study human behaviour and are satirical of human failings. Her style was based on Dr. Samuel Johnson’s: ‘cool, well-ordered, witty and incisive observations of life.’ But because Austen’s live straddled the decisive period around the French Revolution (1789-1795), her life, her books and surviving letters can also be mined for her ideas about the radical changing times. Although she wrote novels in the Romantic fashion: ‘The passion of Romantism did not inspire her.’ So I, because of my research interests, look for Austen’s ideas about the changing views on the emergence and the controversial role of Race. In this light, the fact that there is no credible portrait of Britain’s finest nineteen-century female writer should be considered as highly problematic. Jane Austen, properly read, might grow into our greatest activist in proclaiming the glory of Blacks.

[IMG]http://www.bbc.co.uk/history/british/abolition/images/black_prescence_gallery_08.jpg[/IMG]

[Scene by William Hogarth]

Austen is very insistent about the brown and very brown complexion and the special beauty of her heroines. There can be no doubt that she is writing about brown, very brown and black skinned persons belonging to the gentry and aristocracy. Henry Crawford in Mansfield Park (1814) is ‘absolutely plain, black and plain.’ His description can be compared to the Moor, always a Classical African, in many eighteen-century scenes by painter Wiiliam Hogarth (1697-1764), which show a Moor in the middle of a noble assembly. The Moor, often disguised as a servant, is one symbol of blue blood, and informs us about the true looks and high birth of the company. In Northanger Abbey (1818) two women talk about there favourite complexion in a man: ‘dark or fair.’ This is answered as: ‘I hardly know. I never much thought about it. Something between both, I think. Brown—not fair, and not very dark.’ The other woman prefers light eyes and likes ‘a sallow better then any other.’ Marianna Dashwood from Sense and Sensibility (1811) is Austen’s heroine who is ‘so lovely,’ ‘uncommonly brilliant’ and a delightful beauty: ‘that when, in the common cant of praise, she was called a beautiful girl, truth was less violently outraged then usually happens.’ But only after all this staggering praise we are told that: ‘Her skin was very brown.’ The most famous of Austen’s heroines, Eliza Bennet from Pride and Prejudice (1813) is described deprecatingly by her rival in love, Miss Caroline Bingley, as: ‘grown brown and coarse’ and ‘her complexion has no brilliancy.’ However, Mr. Darcy, their love interest; does not find any fault in any of that but perceives her as ‘rather tanned’ because of her ‘travelling in summer.’ From The Watsons, we learn about its heroine Emma Watson: ‘Her skin was very brown, but clear, smooth, and glowing.’

Austen is clearly not talking about whites who happen to be more or less tanned. In a letter to her sister Cassandra Austen she mentions a Mrs. Blount with: ‘Her Pink husband & Fat neck’ (20-21 November 1800). White skin is referred to as ‘Pink.’ She rather discusses the many shades we see among Blacks, in a way that Blacks today have abandoned. We consider this talk today as colorism, the dangerous antagonism between ‘good’ and ‘bad complexion.’ So naturally Emma Watson’s beauty does not ‘improve on acquaintance’ with everybody. Austen states: ‘Some saw no fault, and some no beauty.’ And: ‘With some her brown skin was the annihilation of every grace.’ But Miss Austen is clearly not fooling around when she discusses complexion. In Persuasion (1818) she never mentions brown or black complexion, but subtle yet with devastating force mentions ‘Gowland’ twice. She refers to real life Gowland’s Lotion, a skin-bleaching potion introduced in 1760. So it had grown into quite an institution in her lifetime. Although advertised as a panacea for many beauty problems, the real purpose was to bleach a black or brown skin by peeling with lead white, a corrosive ingredient. Lead white was also used during the Renaissance by Elizabeth I and Catherine de Medici, Queen of France, as a whitening make-up and bleaching agent named Venetian Ceruse or Spirits of Saturn. By the addition of mercury derivates, another corrosive substance, to Gowland’s, it also functions as our Botox today, as it paralyses the facial muscles and causes a youthful radiance, but an immobile facial expression. Both substances are poisonous and their constant and excessive use attracted censure by scientists. Austen ascribes the use of Gowland to Sir Walter Elliot, the father of the heroine Anne Elliot. Her personage had ‘an elegance of mind and sweetness of character.’ She had taken after her mother who was: ‘ an excellent woman, sensible and amiable.’ Austen introduced Sir Elliot as: ‘Handsome with the blessing of beauty,’ through Anne’s eyes, and as a ‘failing’ and ‘conceited, silly father.’ So we may assume Austen decidedly rejects the skin-bleaching practises by the black and brown Europeans in her books.

[IMG]http://2.bp.blogspot.com/_giq9fYBHrwc/SqD4d9GYw_I/AAAAAAAACJs/y0YmvOukf24/s320/edef.jpg[/IMG]

[Eliza de Feuillide (1761-1813), Jane Austen's first cousin]

The brown beauty of Emma and Eliza and the very brown beauty of Marianne and Emma Watson are reflected in the six detailed descriptions of Jane Austen by her family and friends. Even towards the controversial nature of the views of black and brown looks that we can derive from her books. Austen is described as: ‘in complexion she was a clear brunette with a rich colour’ (1864) and: ‘- she had a bright but not a pink colour – a clear brown complexion’ and: ‘she had clear brown skin.’ But the language also becomes cryptic: ‘Her pure and eloquent blood spoke in her cheeks,’ and needs deciphering. Her niece Eliza de Feuillide (1761-1813) married a French aristocrat, who was guillotined during the French revolution (1789-1795), describes her own looks as: ‘add to all this a very share of Tan with which I have contrived to heighten the native brown of my Complexion, during a two years residence in the country.’ One takes notice of the self-deprecating tone of voice, which is also encountered in the works by contemporary Isabelle de Charrière (1740-1805). She described herself as: ‘She does not have the white hands, she knows this and even jokes about it, but its not a laughing matter.’(1764) And in Lettres écrites de Lausanne (1785) her heroine Cécile is described by her doting mother as: ‘she would have been beautiful if her throat was whither.’ Jane Austen died young from a still unidentified disease and she wrote in a final letter: ‘I’m recovering my Looks a little, which have been bad enough, black and white & every wrong colour.’(1817)

[IMG]http://www.stewartsynopsis.com/Communiques/serin_23.gif[/IMG]

[Maria Jacoba van Goor (1687-1737), Isabelle de Charriere's grandmother]

The prevailing emphasise on brown and very brown skin in both her works and the way she herself was described, forces us to consider Jane Austen’s personal identity as Black. And there we are double crossed by the absence of an authenticated portrait which shows her own rich brown complexion and prettiness. In my ongoing research, my Blue Blood is Black Blood (1500-1789) Theory (2005), I have already encountered some so-called ‘missing’ portraits, which however do exist, or existing portraits which are not put on display in a museum because of African looks, or those portraits which show the same person who is described as ‘noir et basané’ (black brown) and ‘chimney sweeper’ as a blue eyed, white man. This scandalous falsehood we also encounter in the present day depictions of Austen’s personages by white actors and actresses. Marianne Dashwood, who was ‘very brown,’ is played by the lovely Miss Kate Winslet, who is blond and white. Miss Jennifer Ehle is white and has ethnic looks, derived from her Rumanian grandmother, but does not look ‘brown’ nor ‘’rather tanned’ as Austen describes Eliza Bennet.

Apparently, I’m not the only one who has discovered Jane Austen’s blackness. Yet where I welcome this as a valuable addition to my research after Blacks and coloured Europeans who were a dominating elite, others seek to deny, hide and submerge. They are denying Blacks the glory that derives from Black achievement and Black writers. The one un-authenticated portrait, which was acquired in 2000 by The Jane Austen Trust is supposed to show Cassandra Austen, but can be considered to be Jane’s, as it perfectly conforms to all her descriptions. Yet she will not be identified by them as Black because eurocentrism claims ‘There were no Blacks!’ Or what one might perceive as a Black is most likely a ‘Black Caucasian’ and not a ‘True Negro,’ they say. As some might know that according to eurocentrism Africans should be divided in African Caucasians, who might be pitch black but display no prognatism, and the ‘True Negroes’ who are prognastic. Apparently an unforgivable offence, we will see. And eurocentrism will blithely insist that there is no proof because we cannot employ biometric pliers to measure Austen’s skull to proof her a Negress. Or some easily disproved nonsense about Blacks who cannot be rendered in paintings. And their final obstacle is demanding from a researcher a Black ancestor, who must be named. And has to be a ‘True Negro’ who is a SSA, from below the ‘South of Sahara.’. Someone, just like Alexander Pushkin’s great-grandfather, Abraham Hannibal. Or Alexander Dumas’ father, General Dumas whose mother was an enslaved woman from Martinique. Yet Africa is just across the very narrow Straights of Gibraltar and Africans first arrived 43.000 years ago in Europe. Who knows their names? Whites, descendents of Albino’s who are in my experience just normal and healthy people who need a sunblock, are only 6000 years in Europe, coming from Central Asia. But mostly whites claim, unconvincingly, not to be the least interested in whether Jane Austen was white or Black, but rather focus on her work and personality. As if personality is not also informed by an ethnic identity. As if any writer can be studied without some reference to the personal context. Jane Austen also wrote about persons whose fortune was derived from slavery, as Isabelle de Charrière did and struggled with her own wealth. Fanny Price’s outburst against slavery is met with silence, in Mansfield Park, by the slaveholding Bertram family. Reverend George Austen (1731-1805), Jane’s father, acted as a trustee for a plantation on Antigua owned by Mr. Nibbs. Jane Austen was perfectly in the know about emerging views of Blacks. Does she refer to this when she cries out in a letter to her sister: ‘If I’m a wild Beast I cannot help it’ and ‘It is not my own fault.’(1813) The Moor, the Classical African who symbolised blue blood and black superiority was demoted to the base of the evolutionary ladder, now a creature between the superior white Human and Apes. This part also highlights the role of European Blacks in exploiting Africans in slavery. Yet eurocentrism blocks any dialogue or argument as if these views are dangerous and extremely pernicious and would threaten the very fundaments of the whole western civilisation. Any solicitation is met with rudeness and next dead silence. And even sabotage by library workers, as I have found out. Interesting is that on the Internet this portrait is shown out of focus which renders her prognastic lips fuzzy. And therein I find the reason for suppressing her portrait: Jane Austen displays clear Classical African features that make her Blackness undeniable.

[IMG]http://www.sciencedaily.com/images/2008/02/080207163811.jpg[/IMG]

[Scientific Racism]

The suppression of Jane Austen’s true portrait had already started during her lifetime and apparently no public portrait was issued by her in 1811 when she debuted with Sense and Sensibility. She knew that her ‘peculiar charm,’ which pointed to ‘the purity and eloquence of her blood’, put her straight in the line of fire of revolutionaries who had violently brought down the Ancien Regime. This regime I have defined as Reversed Apartheid. Sadly, I sometimes have to point out to some that South African Apartheid was an unjust and a wholly evil system. Likewise Reversed Apartheid, but this Black and Coloured nation shaped Europe in the way we know it today. My research shows a great and universal scramble to amend ancestral portraits to hide Blackness, even to the point of defacement. Now I can safely push back this panic to at least around 1811. I have concluded that there most certainly were many portraits of Jane Austen adorning the walls of the stately homes of family and friends were she was received as a favourite relative and guest. Yet they displayed her Classical African features, a mark of ‘her pure blood,’ and thus became a liability. Black Europeans who considered their blackness as proof of their superiority over whites, who they derisively called ‘Pink’ or ‘t Graauw’ (the Grey’s), were bullied into abstaining the propagation of Black Supremacy. As total revisionism was aimed at, I seriously doubt any documents toward this directive will be found. They would have defeated the revisionist purpose.

[IMG]http://www.waningmoon.com/publications/images/graphics/garnet-skin.jpg[/IMG]

[A book bound in human leather]

I consider the horrible practice of using white human skin for bookbinding’s by the Black nobility as further proof how some viewed their white subjects. But they still alluded to their black superiority with jewellery and imagery with Moors and what I perceive as cryptic phrases: ‘blue blood,’ ‘not the white hands’ or ‘the purity and eloquence of her blood.’ Austen’s heroines could have only been Blacks as she was Black and her pride was based on her blackness. She considered herself through her accomplishments as a writer combined with her blackness as a true noble. The titled aristocrats are often portrayed in her books as: ‘ill-bred’, ‘sickly and crossed,’ ‘cold,’ ‘insignificant’ and ‘plain and awkward.’ And even the final blow by sweet Anne Elliot: ‘they are nothing.’ Jane Austen who was Black did not renounce Black Superiority if it was enforced by personal brilliance by applying ones talents to become accomplished. Mr. Darcy, the ideal hero who ravaged Eliza Bennet’s heart, was extremely rich, but not a titled noble. His fortune was achieved by trade, thus by accomplishment. And his housekeeper said: `He is the best landlord, and the best master,’ Austen’s family and publishers would have been perceived as promoters of Ancien Regime values and would have placed themselves in great danger if they would have promoted her portrait. Even Austen herself might have experienced ridicule, hatred, violence and harsh rejection based on her Black appearance. Yet through restorations the nobility slashed its way back into power but was finally subdued in 1848. And only then whites came into power, whitewashed European history, and claimed the glory like any conqueror would usurp the spoils of war.

[IMG]http://www.cosmeticsandskin.com/aba/images/alix_older.jpg[/IMG]

[Queen Alexandra (1844-1925)(1923) at 79 years of age]

The absence of a portrait of Jane Austen and the portrayal of her personages by white actresses should be viewed as the ongoing revisionism of history. Any European museum should be regarded as a Church of Revisionism because they show whitened copies, over painted authentic portraits and outright fake images of the black kings and nobles. A practice facilitated by these persons themselves by issuing whitened portraits. A look they did achieved in real life with white face paint and bleaching crèmes. It seems that the views from whites about Blacks were frozen in 1760, when nationhood was hence identified by colour. Queen Alexandra (1844-1925) (1902-1910) was famous for her beauty in advanced age, achieved by a practice called enamelling. She preferred an application of paint which made her pink all over. This technique also prescribed the careful application of blue pigments to the temple veins to heighten the illusion of a translucent, super white skin. Her rather lifeless and ethereal look suggests paralysed facial muscles by mercury derivates, as well. This miraculous vision of beauty was then further enhanced with mysterious veils that blurred the view. Yet there are photographs which show her and her mother, Queen Louise of Denmark, as brown and frizzy haired. Her husband, Edward VII was a son of Queen Victoria, who was a granddaughter of Queen Charlotte-Sophie whose ‘true mulatto’ and ‘brown’ looks were deemed ‘propagandistic’ and gave rise to many comments. Some over painted portraits of the nobility show a solid pink face, and excessive, gruesome blue veins in the face and on the hands. This undoubtedly gave rise to the nonsense about the nobility to be very white and that blue blood meant blue veins showing. It could only be understood that frightened and indoctrinated coloured Europeans took to protecting themselves from the sun with umbrellas, veils and gloves, as Blacks tan easily.

This article should be understood in connection with my Blue Blood is Black Blood (1500-1789) thread elsewhere on this site and in Google. Any writer writes less then he knows; for sake of brevity, yet all my conclusions are based in facts and argument. Voltaire was accused by his detractors of ‘inventing his own facts.’ What are facts? I reject eurocentrism which is supposedly based in ‘fact’ and ‘empirism’ yet its a fake and evil science to hide the traumatic fact that Europe was a Black Civilisation, with Blacks despotically oppressing whites. Nobody observed Evolution, no one reproduced Evolution, and there are many ‘Missing Links,’ yet to Evolutionist, the Evolution Theory is a fact, as it better explains nature and human descent then Genesis’s Believers can. No one should believe anything; they should research everything by Google. The more sources to confirm a fact, the better. I will post more sources and welcome serious questions from readers. Whites seem to perceive Blacks as biased and therefore not capable to research these matters. But whites do not seem to suffer the same bias when researching the same matter. How come?

Egmond Codfried
The Hague
June 2010